Ghazal 62

مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست
تا کنم جان از سر رغبت فدای نام دوست

واله و شیداست دایم همچو بلبل در قفس
طوطی طبعم ز عشق شکر و بادام دوست

زلف او دام است و خالش دانهٔ آن دام و من
بر امید دانه‌ای افتاده‌ام در دام دوست

سر ز مستی برنگیرد تا به صبح روز حشر
هر که چون من در ازل یک جرعه خورد از جام دوست

بس نگویم شمه‌ای از شرح شوق خود از آنک
دردسر باشد نمودن بیش از این ابرام دوست

گر دهد دستم کشم در دیده همچون توتیا
خاک راهی ک‌آن مشرف گردد از اقدام دوست

میل من سوی وصال و قصد او سوی فراق
ترک کام خود گرفتم تا برآید کام دوست

حافظ اندر درد او می‌سوز و بی‌درمان بساز
زان که درمانی ندارد درد بی‌آرام دوست

Benvenuto, messaggero degli innamorati; da' il messaggio dell'amico,
perché io dia volentieri la vita per il nome dell'amico.

Sempre smarrito e folle, come l'usignolo in gabbia,
è il pappagallo della mia natura, per amore dello zucchero e della mandorla dell'amico.

La sua ciocca è la trappola e il suo neo il chicco di quella trappola, e io,
sperando in un chicco, sono caduto nella trappola dell'amico.

Non alzerà il capo dall'ebbrezza fino al mattino della resurrezione
chi, come me, bevve prima del tempo un sorso dalla coppa dell'amico.

Non dirò nemmeno un poco del racconto del mio desiderio, perché
insistere oltre sarebbe importunare l'amico.

Se potrò, mi metterò negli occhi come collirio
la polvere di una strada onorata dai passi dell'amico.

La mia inclinazione va all'unione e il suo intento alla separazione;
ho rinunciato al mio desiderio perché si compia il desiderio dell'amico.

Hafez, brucia nel dolore di lui e adattati a stare senza rimedio,
ché il dolore senza quiete dell'amico non ha rimedio.