Ghazal 67

یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانهٔ کیست؟
جان ما سوخت، بپرسید که جانانهٔ کیست؟

حالیا خانه‌برانداز دل و دین من است
تا در آغوش که می‌خسبد و هم‌خانهٔ کیست؟

بادهٔ لعل لبش کز لب من دور مباد
راح روح که و پیمان‌ده پیمانهٔ کیست؟

دولت صحبت آن شمع سعادت‌پرتو
باز پرسید خدا را که به پروانهٔ کیست؟

می‌دهد هر کسش افسونی و معلوم نشد
که دل نازک او مایل افسانهٔ کیست!

یا رب آن شاه‌وش ماه‌رخ زهره‌جبین
در یکتای که و گوهر یک‌دانهٔ کیست؟

گفتم آه از دل دیوانهٔ حافظ بی‌تو
زیر لب خنده‌زنان گفت که دیوانهٔ کیست؟

Seigneur, de quelle demeure vient cette bougie qui illumine le cœur ?
Notre âme a brûlé ; demandez de qui elle est la bien-aimée.

Pour l'heure, elle renverse la maison de mon cœur et de ma foi ;
dans les bras de qui dort-elle, et de qui partage-t-elle le toit ?

Le vin rubis de sa lèvre, qu'il ne soit jamais loin de ma lèvre,
de qui est-il le vin de l'âme, et à qui promet-il la coupe ?

Le bonheur de la compagnie de cette bougie au rayon heureux,
demandez encore, pour l'amour de Dieu, à quel papillon il échoit.

Chacun lui jette un sortilège, et l'on n'a pas su
vers le conte de qui penche son cœur délicat.

Seigneur, cette beauté royale, au visage de lune, au front de Vénus,
de qui est-elle la perle sans pareille, le joyau unique ?

J'ai dit : hélas pour le cœur fou de Hafez sans toi.
Riant sous cape, elle dit : fou de qui ?