Ghazal 67

یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانهٔ کیست؟
جان ما سوخت، بپرسید که جانانهٔ کیست؟

حالیا خانه‌برانداز دل و دین من است
تا در آغوش که می‌خسبد و هم‌خانهٔ کیست؟

بادهٔ لعل لبش کز لب من دور مباد
راح روح که و پیمان‌ده پیمانهٔ کیست؟

دولت صحبت آن شمع سعادت‌پرتو
باز پرسید خدا را که به پروانهٔ کیست؟

می‌دهد هر کسش افسونی و معلوم نشد
که دل نازک او مایل افسانهٔ کیست!

یا رب آن شاه‌وش ماه‌رخ زهره‌جبین
در یکتای که و گوهر یک‌دانهٔ کیست؟

گفتم آه از دل دیوانهٔ حافظ بی‌تو
زیر لب خنده‌زنان گفت که دیوانهٔ کیست؟

Signore, da quale casa viene questa candela che illumina il cuore?
La nostra anima è arsa; chiedete di chi è l'amata.

Per ora è lei che abbatte la casa del mio cuore e della mia fede;
tra le braccia di chi dorme, e di chi condivide la casa?

Il vino rubino del suo labbro, non sia mai lontano dal mio labbro,
di chi è il vino dell'anima, e a chi promette la coppa?

La fortuna della compagnia di quella candela dal raggio felice,
chiedete, per amor di Dio, alla falena di chi tocca.

Ognuno le lancia un incantesimo, e non si è saputo
verso la favola di chi inclini il suo cuore delicato.

Signore, quella regale, dal volto di luna e dalla fronte di Venere,
di chi è la perla senza pari, il gioiello unico?

Dissi: ahimè per il cuore folle di Hafez senza di te.
Ridendo sottovoce disse: folle per chi?