Gazal 68

ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست
حال هجران تو چه دانی که چه مشکل حالی‌ست؟

مردم دیده ز لطف رخ او در رخ او
عکس خود دید، گمان برد که مشکین خالی‌ست

می‌چکد شیر هنوز از لب هم‌چون شکرش
گر چه در شیوه‌گری هر مژه‌اش قتالی‌ست

ای که انگشت‌نمایی به کرم در همه شهر
وه که در کار غریبان، عجبت اهمالی‌ست

بعد از اینم نبود شائبه در جوهر فرد
که دهان تو در این نکته خوش استدلالی‌ست

مژده دادند که بر ما گذری خواهی کرد
نیت خیر مگردان که مبارک فالی‌ست

کوه اندوه فراقت به چه حالت بکشد؟
حافظ خسته که از ناله تنش چون نالی‌ست

Mi luna se fue esta semana, y a mis ojos es un año;
¿qué sabes tú del estado de ausencia, qué estado tan duro es?

La niña de mis ojos, por la gracia de su rostro, vio en su rostro
su propio reflejo y lo tomó por un lunar de almizcle.

Aún gotea leche de su labio como azúcar,
aunque en el arte de seducir cada pestaña suya es una asesina.

Tú, a quien señalan por generosa en toda la ciudad,
ay, qué extraño descuido tienes en los asuntos de los forasteros.

De ahora en adelante no tendré duda sobre el átomo indivisible,
pues tu boca es en este punto una buena demostración.

Dieron la buena nueva de que pasarás por nuestro lado;
no cambies tu buena intención, que es un presagio bendito.

¿En qué estado cargará con el monte de la pena de tu ausencia
el agotado Hafez, cuyo cuerpo de tanto gemir es como una caña?