Ghazal 68

ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست
حال هجران تو چه دانی که چه مشکل حالی‌ست؟

مردم دیده ز لطف رخ او در رخ او
عکس خود دید، گمان برد که مشکین خالی‌ست

می‌چکد شیر هنوز از لب هم‌چون شکرش
گر چه در شیوه‌گری هر مژه‌اش قتالی‌ست

ای که انگشت‌نمایی به کرم در همه شهر
وه که در کار غریبان، عجبت اهمالی‌ست

بعد از اینم نبود شائبه در جوهر فرد
که دهان تو در این نکته خوش استدلالی‌ست

مژده دادند که بر ما گذری خواهی کرد
نیت خیر مگردان که مبارک فالی‌ست

کوه اندوه فراقت به چه حالت بکشد؟
حافظ خسته که از ناله تنش چون نالی‌ست

La mia luna è partita questa settimana, e ai miei occhi è un anno;
che ne sai dello stato di separazione, che stato duro sia?

La pupilla del mio occhio, per la grazia del suo volto, vide nel suo volto
il proprio riflesso e lo credette un neo di muschio.

Gocciola ancora latte dal suo labbro simile allo zucchero,
benché nell'arte di sedurre ogni suo ciglio sia un assassino.

Tu che sei additata per generosità in tutta la città,
ahimè, sei stranamente negligente nelle faccende degli stranieri.

D'ora in poi non avrò più dubbi sull'atomo indivisibile,
ché la tua bocca è su questo punto una bella dimostrazione.

Hanno dato la buona notizia che passerai da noi;
non cambiare la buona intenzione, ché è un presagio benedetto.

In che stato porterà il monte del dolore della tua assenza
lo stanco Hafez, il cui corpo per i lamenti è come una canna?