Ghasel 6

به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را؟
که به شکر پادشاهی، ز نظر مران گدا را

ز رقیب دیوسیرت، به خدای خود پناهم
مگر آن شهاب ثاقب مددی دهد، خدا را!

مژه‌ی سیاهت ار کرد به خون ما اشارت
ز فریب او بیندیش و غلط مکن، نگارا

دل عالمی بسوزی چو عذار برفروزی
تو از این چه سود داری، که نمی‌کنی مدارا؟

همه‌شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی
به پیام آشنایان، بنوازد آشنا را

چه قیامت است جانا، که به عاشقان نمودی؟
دل و جان فدای رویت، بنما عذار ما را

به خدا، که جرعه‌ای ده تو به حافظ سحرخیز
که دعای صبحگاهی، اثری کند شما را

Wer bringt dieses Gebet zu den Dienern des Sultans:
Zum Dank für dein Königtum vertreibe den Bettler nicht aus deinem Blick?

Vor dem Nebenbuhler mit Dämonenart suche ich Zuflucht bei meinem Gott;
möge jener durchdringende Meteor helfen, um Gottes willen!

Wenn deine schwarzen Wimpern auf unser Blut gedeutet haben,
bedenke ihren Trug und irre dich nicht, meine Schöne.

Du verbrennst das Herz einer ganzen Welt, wenn du die Wange entflammst;
was hast du davon, dass du keine Milde zeigst?

Die ganze Nacht lebe ich in der Hoffnung, dass der Morgenwind
den Freund mit einer Botschaft der Freunde tröstet.

Welch ein Jüngstes Gericht, Liebste, hast du den Liebenden gezeigt!
Herz und Seele seien Lösegeld deines Gesichts; zeig uns die Wange.

Bei Gott, gib einen Schluck dem Hafis, der früh aufsteht,
damit das Morgengebet dir etwas bewirke.