Ghazal 70

مردم دیدهٔ ما جز به رخت ناظر نیست
دل سرگشتهٔ ما غیر تو را ذاکر نیست

اشکم احرام طواف حرمت می‌بندد
گرچه از خون دل ریش دمی طاهر نیست

بستهٔ دام و قفس باد چو مرغ وحشی
طایر سدره اگر در طلبت طایر نیست

عاشق مفلس اگر قلب دلش کرد نثار
مکنش عیب که بر نقد روان قادر نیست

عاقبت دست بدان سرو بلندش برسد
هر که را در طلبت همت او قاصر نیست

از روان بخشی عیسی نزنم دم هرگز
زان که در روح فزایی چو لبت ماهر نیست

من که در آتش سودای تو آهی نزنم
کی توان گفت که بر داغ، دلم صابر نیست

روز اول که سر زلف تو دیدم گفتم
که پریشانی این سلسله را آخر نیست

سر پیوند تو تنها نه دل حافظ راست
کیست آن کش سر پیوند تو در خاطر نیست

La prunelle de notre œil ne regarde que ton visage ;
notre cœur égaré ne se souvient que de toi.

Mes larmes prennent l'habit du pèlerin pour tourner autour de ton sanctuaire,
bien que, par le sang du cœur blessé, elles ne soient pas pures un instant.

Qu'il soit pris au piège et en cage comme l'oiseau sauvage,
l'oiseau du Lotus de la limite, s'il ne vole pas à ta recherche.

Si l'amant sans le sou a répandu la fausse monnaie de son cœur,
ne lui en fais pas reproche, car il n'a pas d'argent comptant.

À la fin sa main atteindra ce haut cyprès,
celui dont l'ardeur ne faiblit pas à te chercher.

Je ne parlerai jamais du don de vie de Jésus,
car il n'est pas aussi habile que ta lèvre à accroître l'esprit.

Moi qui ne pousse pas un soupir dans le feu de ta passion,
comment dire que mon cœur n'est pas patient sous la brûlure ?

Le premier jour où je vis la pointe de ta boucle, je dis
que le désordre de cette chaîne n'a pas de fin.

Le désir de ton union n'est pas au seul cœur de Hafez ;
qui donc n'a pas en pensée le désir de ton union ?