Ghazal 70

مردم دیدهٔ ما جز به رخت ناظر نیست
دل سرگشتهٔ ما غیر تو را ذاکر نیست

اشکم احرام طواف حرمت می‌بندد
گرچه از خون دل ریش دمی طاهر نیست

بستهٔ دام و قفس باد چو مرغ وحشی
طایر سدره اگر در طلبت طایر نیست

عاشق مفلس اگر قلب دلش کرد نثار
مکنش عیب که بر نقد روان قادر نیست

عاقبت دست بدان سرو بلندش برسد
هر که را در طلبت همت او قاصر نیست

از روان بخشی عیسی نزنم دم هرگز
زان که در روح فزایی چو لبت ماهر نیست

من که در آتش سودای تو آهی نزنم
کی توان گفت که بر داغ، دلم صابر نیست

روز اول که سر زلف تو دیدم گفتم
که پریشانی این سلسله را آخر نیست

سر پیوند تو تنها نه دل حافظ راست
کیست آن کش سر پیوند تو در خاطر نیست

La pupilla del nostro occhio non guarda che il tuo volto;
il nostro cuore smarrito non ricorda altri che te.

Le mie lacrime vestono l'abito del pellegrino per girare intorno al tuo santuario,
benché per il sangue del cuore ferito non siano pure un istante.

Sia legato in trappola e gabbia come un uccello selvatico
l'uccello del Loto del limite, se non vola in cerca di te.

Se l'amante squattrinato ha sparso la moneta falsa del suo cuore,
non biasimarlo, ché non dispone di denaro contante.

Alla fine la sua mano raggiungerà quell'alto cipresso,
colui il cui impegno non viene meno nel cercarti.

Non parlerò mai del dono di vita di Gesù,
ché non è abile quanto il tuo labbro nell'accrescere lo spirito.

Io che non mando un sospiro nel fuoco della passione per te,
come si può dire che il mio cuore non sia paziente sotto il marchio?

Il primo giorno che vidi la punta della tua ciocca dissi
che lo scompiglio di questa catena non ha fine.

Il desiderio di unirsi a te non è solo del cuore di Hafez;
chi c'è che non abbia in mente il desiderio di unirsi a te?