Ghazal 71

زاهد ظاهرپرست از حال ما، آگاه نیست
در حق ما، هرچه گوید، جای هیچ اکراه نیست

در طریقت هرچه پیش سالک آید، خیر اوست
در صراط مستقیم، ای دل، کسی گمراه نیست

تا چه بازی رخ نماید بیدقی خواهیم راند
عرصه‌ی شطرنج رندان را مجال شاه نیست

چیست این سقف بلند سادهٔ بسیارنقش؟
زین معما، هیچ دانا در جهان، آگاه نیست

این چه استغناست یا رب؟ وین چه قادر حکمت است؟
کاین‌همه زخم نهان است و مجال آه نیست

صاحب دیوان ما گویی نمی‌داند حساب
کاندر این طغرا، نشان حسبة لله نیست

هر که خواهد گو: «بیا!» و هرچه خواهد گو: «بگو!»
کبر و ناز و حاجب و دربان، بدین درگاه نیست

بر در میخانه رفتن، کار یکرنگان بود
خودفروشان را به کوی می‌فروشان، راه نیست

هرچه هست از قامت ناساز بی‌اندام ماست
ور نه تشریف تو، بر بالای کس، کوتاه نیست

بنده‌ی پیر خراباتم که لطفش، دائم است
ور نه لطف شیخ و زاهد، گاه هست و گاه نیست

«حافظ»، ار بر صدر ننشیند، ز عالی‌مشربی‌ست
عاشق دردی‌کش اندر بند مال و جاه نیست

Le dévot adorateur des apparences ne sait rien de notre état ;
quoi qu'il dise de nous, il n'y a pas lieu de s'en offenser.

Sur la voie, tout ce qui advient au voyageur est son bien ;
sur le droit chemin, ô cœur, nul n'est égaré.

Voyons quel coup se présente : nous pousserons un pion.
Sur l'échiquier des libertins, le roi n'a pas de place.

Qu'est-ce que ce haut plafond, uni et pourtant plein de figures ?
De cette énigme, aucun sage au monde n'est instruit.

Quelle indépendance est-ce là, Seigneur, quelle puissante sagesse,
pour qu'il y ait tant de blessures cachées et nulle place pour un soupir ?

On dirait que le maître de notre chancellerie ignore les comptes,
car sur ce sceau il n'y a pas la marque du « pour l'amour de Dieu ».

Qui le veut, dis-lui : viens ; ce qu'il veut, dis-lui : parle.
À cette cour il n'y a ni orgueil, ni dédain, ni chambellan, ni portier.

Aller à la porte de la taverne est l'affaire des gens d'une seule couleur ;
ceux qui se font valoir n'ont pas accès à la rue des marchands de vin.

Tout ce qui cloche vient de notre taille mal faite et sans forme ;
sinon ta robe d'honneur n'est courte pour la stature de personne.

Je suis le serviteur du vieux de la taverne, dont la bonté est constante ;
la bonté du cheikh et du dévot, tantôt elle est, tantôt elle n'est pas.

Si Hafez ne siège pas à la place d'honneur, c'est par hauteur d'âme ;
l'amant buveur de lie n'est pas lié aux biens ni au rang.