Ghazal 72

راهی‌ست راه عشق که هیچش کناره نیست
آن‌جا جز آن‌که جان بسپارند، چاره نیست

هر گه که دل به عشق دهی، خوش دمی بود
در کار خیر، حاجت هیچ استخاره نیست

ما را ز منع عقل مترسان و می بیار!
کآن شحنه در ولایت ما، هیچ کاره نیست

از چشم خود بپرس که ما را که می‌کشد؟
جانا، گناه طالع و جرم ستاره نیست

او را به چشم پاک، توان دید چون هلال
هر دیده، جای جلوهٔ آن ماه‌پاره نیست

فرصت شمر طریقهٔ رندی که این نشان
چون راه گنج، بر همه‌کس، آشکاره نیست

نگرفت در تو، گریهٔ «حافظ»، به هیچ رو
حیران آن دلم که کم از سنگ خاره نیست

The road of love is a road that has no shore;
there, there is no remedy but to give up one's life.

Whenever you give your heart to love, it is a happy moment;
in a good work there is no need for any divination.

Do not frighten us with reason's prohibition, and bring wine,
for that watchman has no authority in our province.

Ask your own eye who it is that kills us;
my dear, it is not the fault of fortune or the crime of the stars.

He can be seen with a pure eye, like the crescent moon;
not every eye is a place for that slice of moon to appear.

Count the way of the rend an opportunity, for this sign,
like the road to a treasure, is not plain to everyone.

The weeping of Hafez had no effect on you at all;
I am amazed at that heart, which is no softer than hard stone.