Gazal 72

راهی‌ست راه عشق که هیچش کناره نیست
آن‌جا جز آن‌که جان بسپارند، چاره نیست

هر گه که دل به عشق دهی، خوش دمی بود
در کار خیر، حاجت هیچ استخاره نیست

ما را ز منع عقل مترسان و می بیار!
کآن شحنه در ولایت ما، هیچ کاره نیست

از چشم خود بپرس که ما را که می‌کشد؟
جانا، گناه طالع و جرم ستاره نیست

او را به چشم پاک، توان دید چون هلال
هر دیده، جای جلوهٔ آن ماه‌پاره نیست

فرصت شمر طریقهٔ رندی که این نشان
چون راه گنج، بر همه‌کس، آشکاره نیست

نگرفت در تو، گریهٔ «حافظ»، به هیچ رو
حیران آن دلم که کم از سنگ خاره نیست

El camino del amor es un camino que no tiene orilla;
allí no hay más remedio que entregar la vida.

Cada vez que das el corazón al amor es un buen momento;
para una obra buena no hace falta consultar la suerte.

No nos asustes con la prohibición de la razón, y trae vino,
que ese alguacil no manda nada en nuestra provincia.

Pregunta a tu propio ojo quién nos mata;
querida, no es culpa de la fortuna ni delito de las estrellas.

Se le puede ver con ojo limpio, como a la luna nueva;
no todo ojo es lugar donde se muestre ese trozo de luna.

Ten por ocasión el camino del rend, que esta señal,
como la ruta de un tesoro, no está a la vista de todos.

El llanto de Hafez no hizo en ti mella alguna;
me asombra ese corazón, que no es menos que la piedra dura.