Ghasel 76

جز آستان توام در جهان، پناهی نیست
سر مرا به ‌جز این در، حواله‌گاهی نیست

عدو چو تیغ کشد، من سپر بیندازم
که تیغ ما، به ‌جز از ناله‌ای و آهی نیست

چرا ز کوی خرابات روی برتابم؟
کز این بهم به جهان، هیچ رسم و راهی نیست

زمانه گر بزند آتشم به خرمن عمر
بگو بسوز که بر من به برگ کاهی نیست

غلام نرگس جماش آن سهی سروم
که از شراب غرورش به کس، نگاهی نیست

مباش در پی آزار و هرچه خواهی کن
که در شریعت ما غیر از این، گناهی نیست

عنان‌کشیده رو ای پادشاه کشور حسن
که نیست بر سر راهی که دادخواهی نیست!

چنین که از همه‌سو، دام راه می‌بینم
به از حمایت زلفش، مرا پناهی نیست

خزینهٔ دل «حافظ» به زلف و خال مده
که کارهای چنین، حد هر سیاهی نیست

Außer deiner Schwelle habe ich in der Welt keine Zuflucht;
mein Haupt hat keinen Ort, an den es sich wenden kann, als diese Tür.

Zieht der Feind das Schwert, so werfe ich den Schild hin,
denn unser Schwert ist nichts als eine Klage und ein Seufzer.

Warum sollte ich das Gesicht von der Gasse der Schenke wenden?
Es gibt in der Welt keinen besseren Brauch und Weg als diesen.

Wenn die Zeit Feuer an die Ernte meines Lebens legt,
sag: Brenne, denn mir gilt sie keinen Strohhalm.

Ich bin der Knecht des kecken Narzissenauges jener schlanken Zypresse,
die vom Wein des Stolzes für niemanden einen Blick hat.

Trachte nicht danach zu kränken, und tu, was immer du willst,
denn in unserem Gesetz gibt es keine andere Sünde.

Reite mit angezogenem Zügel, o König im Reich der Schönheit,
denn es gibt keinen Wegrand, an dem nicht einer Gerechtigkeit sucht.

Da ich von allen Seiten Fallen auf dem Weg sehe,
habe ich keine bessere Zuflucht als den Schutz ihrer Locke.

Gib die Schatzkammer im Herzen des Hafis nicht an Locke und Mal,
denn solche Dinge sind nicht jedes Schwarzen Sache.