Ghazal 76

جز آستان توام در جهان، پناهی نیست
سر مرا به ‌جز این در، حواله‌گاهی نیست

عدو چو تیغ کشد، من سپر بیندازم
که تیغ ما، به ‌جز از ناله‌ای و آهی نیست

چرا ز کوی خرابات روی برتابم؟
کز این بهم به جهان، هیچ رسم و راهی نیست

زمانه گر بزند آتشم به خرمن عمر
بگو بسوز که بر من به برگ کاهی نیست

غلام نرگس جماش آن سهی سروم
که از شراب غرورش به کس، نگاهی نیست

مباش در پی آزار و هرچه خواهی کن
که در شریعت ما غیر از این، گناهی نیست

عنان‌کشیده رو ای پادشاه کشور حسن
که نیست بر سر راهی که دادخواهی نیست!

چنین که از همه‌سو، دام راه می‌بینم
به از حمایت زلفش، مرا پناهی نیست

خزینهٔ دل «حافظ» به زلف و خال مده
که کارهای چنین، حد هر سیاهی نیست

Apart from your threshold I have no refuge in the world;
my head has no place to turn but this door.

When the enemy draws his sword, I throw down my shield,
for our sword is nothing but a moan and a sigh.

Why should I turn my face from the street of the tavern?
There is no better custom or way than this in the world.

If time sets fire to the harvest of my life,
say: burn, for to me it is not worth a blade of straw.

I am the slave of the wanton narcissus eye of that tall cypress,
who from the wine of pride has no glance for anyone.

Do not set out to do harm, and do whatever you wish,
for in our law there is no sin other than this.

Ride with a tight rein, O king of the realm of beauty,
for there is no roadside without someone seeking justice.

Since I see snares on the road from every side,
I have no better refuge than the protection of her tress.

Do not give the treasury of Hafez's heart to tress and mole,
for such work is not within the reach of every dark one.