Gazal 76

جز آستان توام در جهان، پناهی نیست
سر مرا به ‌جز این در، حواله‌گاهی نیست

عدو چو تیغ کشد، من سپر بیندازم
که تیغ ما، به ‌جز از ناله‌ای و آهی نیست

چرا ز کوی خرابات روی برتابم؟
کز این بهم به جهان، هیچ رسم و راهی نیست

زمانه گر بزند آتشم به خرمن عمر
بگو بسوز که بر من به برگ کاهی نیست

غلام نرگس جماش آن سهی سروم
که از شراب غرورش به کس، نگاهی نیست

مباش در پی آزار و هرچه خواهی کن
که در شریعت ما غیر از این، گناهی نیست

عنان‌کشیده رو ای پادشاه کشور حسن
که نیست بر سر راهی که دادخواهی نیست!

چنین که از همه‌سو، دام راه می‌بینم
به از حمایت زلفش، مرا پناهی نیست

خزینهٔ دل «حافظ» به زلف و خال مده
که کارهای چنین، حد هر سیاهی نیست

Fuera de tu umbral no tengo refugio en el mundo;
mi cabeza no tiene adónde acudir sino a esta puerta.

Cuando el enemigo saca la espada, yo arrojo el escudo,
que nuestra espada no es más que un gemido y un suspiro.

¿Por qué he de apartar el rostro de la calle de la taberna?
No hay en el mundo costumbre ni camino mejor que este.

Si el tiempo prende fuego a la cosecha de mi vida,
di: arde, que para mí no vale una brizna de paja.

Soy esclavo del narciso atrevido de aquel ciprés esbelto,
que, por el vino del orgullo, no tiene mirada para nadie.

No andes buscando hacer daño, y haz lo que quieras,
que en nuestra ley no hay otro pecado que ese.

Ve con la rienda recogida, rey del país de la hermosura,
que no hay orilla de camino sin alguien que pida justicia.

Viendo así trampas en el camino por todas partes,
no tengo mejor refugio que el amparo de su cabello.

No entregues el tesoro del corazón de Hafez a rizo y lunar,
que obras así no están al alcance de cualquier moreno.