Ghazal 76

جز آستان توام در جهان، پناهی نیست
سر مرا به ‌جز این در، حواله‌گاهی نیست

عدو چو تیغ کشد، من سپر بیندازم
که تیغ ما، به ‌جز از ناله‌ای و آهی نیست

چرا ز کوی خرابات روی برتابم؟
کز این بهم به جهان، هیچ رسم و راهی نیست

زمانه گر بزند آتشم به خرمن عمر
بگو بسوز که بر من به برگ کاهی نیست

غلام نرگس جماش آن سهی سروم
که از شراب غرورش به کس، نگاهی نیست

مباش در پی آزار و هرچه خواهی کن
که در شریعت ما غیر از این، گناهی نیست

عنان‌کشیده رو ای پادشاه کشور حسن
که نیست بر سر راهی که دادخواهی نیست!

چنین که از همه‌سو، دام راه می‌بینم
به از حمایت زلفش، مرا پناهی نیست

خزینهٔ دل «حافظ» به زلف و خال مده
که کارهای چنین، حد هر سیاهی نیست

Hors ton seuil, je n'ai pas de refuge au monde ;
ma tête n'a pas d'autre recours que cette porte.

Quand l'ennemi tire le sabre, je jette le bouclier,
car notre sabre n'est rien qu'une plainte et un soupir.

Pourquoi détournerais-je le visage de la rue de la taverne ?
Il n'est pas au monde de coutume ni de voie meilleure.

Si le temps met le feu à la moisson de ma vie,
dis : brûle, car pour moi cela ne vaut pas un brin de paille.

Je suis l'esclave du narcisse effronté de ce cyprès élancé,
qui, dans l'ivresse de l'orgueil, n'a de regard pour personne.

Ne cherche pas à nuire, et fais ce que tu veux,
car dans notre loi il n'est pas d'autre péché.

Va la bride tenue, ô roi du pays de la beauté,
car il n'est pas de bord de route sans quelqu'un qui demande justice.

Voyant ainsi de toutes parts des pièges sur la route,
je n'ai pas de meilleur refuge que la protection de sa chevelure.

Ne livre pas le trésor du cœur de Hafez à la boucle et au grain,
car de telles affaires ne sont pas à la portée de tout noiraud.