Ghasel 77

بلبلی، برگ گلی خوش‌رنگ در منقار داشت
و اندر آن برگ و نوا، خوش ناله‌های زار داشت

گفتمش: در عین وصل‌، این ناله و فریاد چیست؟
گفت ما را جلوه‌ی معشوق در این کار داشت

یار اگر ننشست با ما نیست جای اعتراض
پادشاهی کامران بود، از گدایی عار داشت

درنمی‌گیرد نیاز و ناز ما با حسن دوست
خرم آن کز نازنینان‌، بخت برخوردار داشت

خیز تا بر کلک آن نقاش‌، جان افشان کنیم
کاین همه نقش عجب در گردش پرگار داشت

گر مرید راه عشقی، فکر بدنامی مکن
شیخ صنعان، خرقه رهن خانهٔ خمار داشت

وقت آن شیرین‌قلندر خوش که در اطوار سیر
ذکر تسبیح ملک در حلقه‌ی زنار داشت

چشم حافظ زیر بام قصر آن حوری‌سرشت
شیوه‌ی جنات تجری تحتها الانهار داشت

Eine Nachtigall hielt ein schönfarbiges Rosenblatt im Schnabel,
und in all dem Überfluss stieß sie bittere Klagen aus.

Ich sprach: Mitten in der Vereinigung, was soll dieses Klagen und Rufen?
Sie sprach: Der Glanz der Geliebten hält uns bei diesem Tun.

Wenn der Freund nicht bei uns saß, ist kein Platz für Einspruch;
er war ein König im Glück und schämte sich des Bettlers.

Unser Flehen und unser Stolz verfangen nicht bei der Schönheit des Freundes;
froh, wem das Glück von den Schönen etwas zuteilwerden ließ.

Steh auf, streuen wir unser Leben vor die Feder jenes Malers,
der all diese wundersamen Bilder im Lauf seines Zirkels hielt.

Bist du ein Jünger auf dem Weg der Liebe, denk nicht an üblen Ruf;
Scheich San'an hatte seine Kutte im Haus des Weinhändlers verpfändet.

Froh die Zeit jenes süßen Qalandar, der auf den Stufen der Reise
den Lobpreis der Engel im Gürtel des Ungläubigen trug.

Unter dem Dach des Palastes jener Huri-Gleichen hatte das Auge des Hafis
die Art der Gärten, unter denen Ströme fließen.