Ghasel 79

کنون که می‌دمد از بوستان، نسیم بهشت
من و شراب فرح‌بخش و یار حورسرشت

گدا چرا نزند لاف سلطنت امروز؟
که خیمه، سایهٔ ابر است و بزمگه، لب کشت

چمن حکایت اردیبهشت می‌گوید
نه عاقل است که نسیه خرید و نقد بهشت

به می عمارت دل کن که این جهان خراب
بر آن سر است که از خاک ما بسازد خشت

وفا مجوی ز دشمن که پرتوی ندهد
چو شمع صومعه افروزی از چراغ کنشت

مکن به نامه سیاهی ملامت من مست
که آگه است که تقدیر بر سرش چه نوشت

قدم دریغ مدار از جنازهٔ حافظ
که گر چه غرق گناه است، می‌رود به بهشت

Nun, da aus dem Garten der Hauch des Paradieses weht,
sind mein der frohmachende Wein und die Freundin von Huri-Art.

Warum sollte der Bettler heute nicht mit Königtum prahlen,
da sein Zelt der Wolkenschatten und sein Festsaal der Feldrain ist?

Die Wiese erzählt die Geschichte des Monats Ordibehescht;
der ist nicht klug, der auf Borg kaufte und das Bare fahren ließ.

Baue das Herz mit Wein auf, denn diese verfallene Welt
hat im Sinn, aus unserem Staub Ziegel zu machen.

Suche keine Treue beim Feind, denn sie gibt kein Licht,
wenn du die Kerze der Klause an der Lampe des Feuertempels anzündest.

Tadle mich Trunkenen nicht wegen des geschwärzten Buches;
wer weiß, was das Schicksal ihm selbst aufs Haupt geschrieben hat?

Versage dem Leichenzug des Hafis deinen Schritt nicht,
denn obwohl er in Sünden versunken ist, geht er ins Paradies.