Ghazal 7

صوفی بیا که آینه، صافی‌ست جام را
تا بنگری صفای می لعل‌فام را

راز درون پرده ز رندان مست پرس
کاین حال نیست زاهد عالی‌مقام را

عنقا، شکار کس نشود، دام بازچین
کآنجا، همیشه، باد به دست است، دام را

در بزم دور، یک‌دو قدح درکش و برو
یعنی طمع مدار وصال مدام را

ای دل! شباب رفت و نچیدی گلی ز عیش
پیرانه‌‌سر مکن هنری ننگ و نام را

در عیش نقد کوش که چون آبخور نماند
آدم بهشت، روضهٔ دارالسلام را

ما را بر آستان تو، بس حق خدمت است
ای خواجه! بازبین به ترحم غلام را

«حافظ» مرید جام می است، ای صبا! برو!
وز بنده بندگی برسان شیخ جام را!

Viens, soufi, car la coupe est un clair miroir ;
regarde, et vois la pureté du vin couleur de rubis.

Demande aux libertins ivres le secret de derrière le voile,
car cet état n'est pas donné à l'ascète de haut rang.

Le phénix n'est la proie de personne ; replie ton filet,
car là-bas le piège ne retient que du vent.

Au banquet du temps, bois une coupe ou deux et va-t'en ;
n'espère pas une union qui dure toujours.

Ô cœur, la jeunesse est partie et tu n'as cueilli aucune rose de joie ;
dans ta vieillesse, fais quelque chose digne de nom et d'honneur.

Jouis du présent, car lorsque l'eau vint à manquer,
Adam quitta le jardin de la demeure de paix.

Nous avons bien des droits de service à ton seuil ;
maître, regarde de nouveau ton esclave avec pitié.

Hafez est disciple de la coupe de vin ; va, brise du matin,
et porte l'hommage de ce serviteur au cheikh de Jam.