Ghazal 81

صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت
ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت

گل بخندید که از راست نرنجیم ولی
هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت

گر طمع داری از آن جام مرصع می لعل
ای بسا در که به نوک مژه‌ات باید سفت

تا ابد بوی محبت به مشامش نرسد
هر که خاک در میخانه به رخسار نرفت

در گلستان ارم دوش چو از لطف هوا
زلف سنبل به نسیم سحری می‌آشفت،

گفتم: «ای مسند جم! جام جهان‌بینت کو؟»
گفت: «افسوس که آن دولت بیدار بخفت!»

سخن عشق نه آن است که آید به زبان
ساقیا می ده و کوتاه کن این گفت و شنفت

اشک حافظ، خرد و صبر، به دریا انداخت
چه کند؟ سوز غم عشق نیارست نهفت

At dawn the bird of the meadow said to the newly risen rose:
be less proud, for in this garden many like you have bloomed.

The rose laughed: we are not hurt by the truth, but
no lover ever spoke a harsh word to the beloved.

If you hope for ruby wine from that jewelled cup,
many a pearl you must pierce with the tip of your eyelashes.

Never to all eternity will the scent of love reach him
who has not swept the dust of the tavern door with his cheek.

In the garden of Iram last night, when in the soft air
the hyacinth's tress was ruffled by the breeze of dawn,

I said: O throne of Jamshid, where is your world-seeing cup?
It said: alas, that wakeful fortune has gone to sleep.

The speech of love is not what comes to the tongue;
cupbearer, give wine and cut short this talking and hearing.

The tears of Hafez have thrown reason and patience into the sea;
what can he do? He could not hide the burning of love's grief.