Ghazal 81

صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت
ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت

گل بخندید که از راست نرنجیم ولی
هیچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت

گر طمع داری از آن جام مرصع می لعل
ای بسا در که به نوک مژه‌ات باید سفت

تا ابد بوی محبت به مشامش نرسد
هر که خاک در میخانه به رخسار نرفت

در گلستان ارم دوش چو از لطف هوا
زلف سنبل به نسیم سحری می‌آشفت،

گفتم: «ای مسند جم! جام جهان‌بینت کو؟»
گفت: «افسوس که آن دولت بیدار بخفت!»

سخن عشق نه آن است که آید به زبان
ساقیا می ده و کوتاه کن این گفت و شنفت

اشک حافظ، خرد و صبر، به دریا انداخت
چه کند؟ سوز غم عشق نیارست نهفت

All'alba l'uccello del prato disse alla rosa appena sbocciata:
sii meno altera, ché in questo giardino molte come te sono fiorite.

La rosa rise: la verità non ci offende, ma
nessun amante ha mai detto una parola dura all'amata.

Se speri nel vino rubino da quella coppa ingemmata,
quante perle dovrai forare con la punta delle ciglia!

Mai, in eterno, giungerà il profumo dell'amore
a chi non ha spazzato con la guancia la polvere della porta della taverna.

Ieri notte, nel giardino di Iram, quando per la dolcezza dell'aria
la chioma del giacinto si scompigliava alla brezza dell'alba,

dissi: o trono di Jamshid, dov'è la tua coppa che vede il mondo?
Disse: ahimè, quella fortuna desta si è addormentata.

La parola d'amore non è quella che viene alla lingua;
coppiere, da' vino e taglia corto con questo dire e ascoltare.

Le lacrime di Hafez hanno gettato in mare senno e pazienza;
che può fare? Non ha potuto nascondere l'ardore della pena d'amore.