Ghazal 82

آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت
آیا چه خطا دید که از راه خطا رفت؟

تا رفت مرا از نظر آن چشم جهان‌بین
کس واقف ما نیست که از دیده چه‌ها رفت

بر شمع نرفت از گذر آتش دل، دوش
آن دود که از سوز جگر بر سر ما رفت

دور از رخ تو دم به دم از گوشهٔ چشمم
سیلاب سرشک آمد و طوفان بلا رفت

از پای فتادیم چو آمد غم هجران
در درد بمردیم چو از دست دوا رفت

دل گفت وصالش به دعا باز توان یافت
عمریست که عمرم همه در کار دعا رفت

احرام چه بندیم؟ چو آن قبله نه این جاست
در سعی چه کوشیم؟ چو از مروه صفا رفت

دی گفت طبیب از سر حسرت چو مرا دید
هیهات که رنج تو ز قانون شفا رفت

ای دوست به پرسیدن حافظ قدمی نه
زان پیش که گویند که از دار فنا رفت

Quella turca dal volto di fata che ieri notte se ne andò dal nostro fianco,
quale colpa vide, per prendere la via del Catai?

Da quando quell'occhio che vede il mondo è uscito dalla mia vista,
nessuno sa che cosa sia scorso dai miei occhi.

Ieri notte non salì dalla candela, al passaggio del fuoco del cuore,
tanto fumo quanto ne salì sul nostro capo dall'ardore del fegato.

Lontano dal tuo volto, istante dopo istante, dall'angolo del mio occhio
venne un torrente di lacrime e passò un diluvio di sventura.

Siamo caduti a terra quando venne la pena della separazione;
siamo morti di dolore quando il rimedio ci sfuggì di mano.

Il cuore disse: la sua unione si può ritrovare con la preghiera.
È una vita che tutta la mia vita se n'è andata in preghiera.

A che vestire l'abito del pellegrino, se quella qibla non è qui?
A che affannarsi nella corsa, se Safa se n'è andata da Marwa?

Ieri il medico, vedendomi, disse con rammarico:
ahimè, il tuo male è uscito dal Canone della guarigione.

O amica, fa' un passo per chiedere di Hafez,
prima che dicano che se n'è andato da questa dimora caduca.