Ghazal 83

گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت
ور ز هندوی شما بر ما جفایی رفت رفت

برق عشق ار خرمن پشمینه پوشی سوخت سوخت
جور شاه کامران گر بر گدایی رفت رفت

در طریقت رنجش خاطر نباشد می بیار
هر کدورت را که بینی چون صفایی رفت رفت

عشقبازی را تحمل باید ای دل، پای دار
گر ملالی بود بود و گر خطایی رفت رفت

گر دلی از غمزهٔ دلدار باری برد برد
ور میان جان و جانان ماجرایی رفت رفت

از سخن چینان ملالت‌ها پدید آمد ولی
گر میان همنشینان ناسزایی رفت رفت

عیب حافظ گو مکن واعظ که رفت از خانقاه
پای آزادی چه بندی؟ گر به جایی رفت رفت

If a fault came from the hand of your musky tress, it is past;
if a cruelty came to us from your dark mole, it is past.

If the lightning of love burned a wool-wearer's harvest, it is burned;
if the tyranny of a fortunate king fell on a beggar, it is past.

On the path there is no taking of offence; bring wine.
Every cloudiness you see, once clarity came, is past.

The game of love needs endurance, O heart; stand firm.
If there was a sorrow, there was; if there was a fault, it is past.

If a glance of the heart's keeper carried off a heart, it is carried off;
if something passed between the soul and the beloved, it is past.

From tale-bearers came vexations, but
if an unfit word passed between companions, it is past.

Tell the preacher not to blame Hafez for leaving the dervish lodge;
why tie the foot of the free? If he went somewhere, he went.