Ghazal 83

گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت
ور ز هندوی شما بر ما جفایی رفت رفت

برق عشق ار خرمن پشمینه پوشی سوخت سوخت
جور شاه کامران گر بر گدایی رفت رفت

در طریقت رنجش خاطر نباشد می بیار
هر کدورت را که بینی چون صفایی رفت رفت

عشقبازی را تحمل باید ای دل، پای دار
گر ملالی بود بود و گر خطایی رفت رفت

گر دلی از غمزهٔ دلدار باری برد برد
ور میان جان و جانان ماجرایی رفت رفت

از سخن چینان ملالت‌ها پدید آمد ولی
گر میان همنشینان ناسزایی رفت رفت

عیب حافظ گو مکن واعظ که رفت از خانقاه
پای آزادی چه بندی؟ گر به جایی رفت رفت

Se dalla tua chioma di muschio venne una colpa, è passata;
se dal vostro neo scuro ci venne una crudeltà, è passata.

Se il lampo dell'amore bruciò il raccolto di un vestito di lana, è bruciato;
se la tirannia di un re fortunato cadde su un mendicante, è passata.

Sulla via non c'è posto per il risentimento; porta vino.
Ogni torbidezza che vedi, appena venne la limpidezza, è passata.

Il gioco d'amore richiede sopportazione, o cuore, resisti.
Se ci fu un dispiacere, ci fu; se ci fu un errore, è passato.

Se lo sguardo dell'amata portò via un cuore, lo portò via;
se tra l'anima e l'amata accadde qualcosa, è passato.

Dai delatori vennero fastidi, ma
se tra compagni corse una parola sconveniente, è passata.

Di' al predicatore di non biasimare Hafez perché lasciò il convento;
perché legare il piede del libero? Se è andato da qualche parte, è andato.