Ghasel 87

حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت
آری، به اتفاق، جهان می‌توان گرفت

افشای راز خلوتیان خواست کرد شمع
شکر خدا، که سر دلش در زبان گرفت

زین آتش نهفته که در سینهٔ من است
خورشید، شعله‌ای‌ست که در آسمان گرفت

می‌خواست گل که دم زند از رنگ و بوی دوست
از غیرت صبا، نفسش در دهان گرفت

آسوده بر کنار چو پرگار می‌شدم
دوران، چو نقطه، عاقبتم در میان گرفت

آن روز شوق ساغر می، خرمنم بسوخت
کآتش ز عکس عارض ساقی در آن گرفت

خواهم شدن به کوی مغان آستین‌فشان
زین فتنه‌ها که دامن آخرزمان گرفت

می خور که هر که آخر کار جهان بدید
از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت

بر برگ گل به خون شقایق نوشته‌اند
«کآن کس که پخته شد، می چون ارغوان گرفت»

حافظ چو آب لطف ز نظم تو می‌چکد
حاسد چگونه نکته تواند بر آن گرفت؟

Deine Schönheit hat im Bund mit dem Liebreiz die Welt erobert;
ja, im Bund kann man die Welt erobern.

Die Kerze wollte das Geheimnis der Zurückgezogenen verraten;
Gott sei Dank fing das Geheimnis ihres Herzens auf ihrer Zunge Feuer.

Von diesem verborgenen Feuer, das in meiner Brust ist,
ist die Sonne eine Flamme, die am Himmel Feuer fing.

Die Rose wollte von Farbe und Duft des Freundes reden;
durch die Eifersucht des Windes stockte ihr der Atem im Mund.

Ruhig ging ich am Rand entlang wie der Zirkel;
am Ende nahm mich die Zeit wie den Punkt in die Mitte.

Die Sehnsucht nach dem Weinbecher verbrannte meine Ernte an dem Tag,
als vom Widerschein der Wange des Schenken das Feuer darin fing.

Ich werde in die Gasse der Magier gehen und die Ärmel schütteln
über all die Wirren, die den Saum der Endzeit ergriffen.

Trink Wein, denn wer das Ende des Weltgeschäfts sah,
erhob sich leicht aus dem Kummer und griff zum schweren Becher.

Auf das Rosenblatt hat man mit dem Blut der Anemone geschrieben:
Wer gereift ist, griff zum Wein, rot wie der Judasbaum.

Hafis, da das Wasser der Anmut aus deinem Gedicht tropft,
wie kann der Neider daran einen Makel finden?