Ghazal 87: Your beauty, in alliance with charm, has taken the world

حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت
آری، به اتفاق، جهان می‌توان گرفت

افشای راز خلوتیان خواست کرد شمع
شکر خدا، که سر دلش در زبان گرفت

زین آتش نهفته که در سینهٔ من است
خورشید، شعله‌ای‌ست که در آسمان گرفت

می‌خواست گل که دم زند از رنگ و بوی دوست
از غیرت صبا، نفسش در دهان گرفت

آسوده بر کنار چو پرگار می‌شدم
دوران، چو نقطه، عاقبتم در میان گرفت

آن روز شوق ساغر می، خرمنم بسوخت
کآتش ز عکس عارض ساقی در آن گرفت

خواهم شدن به کوی مغان آستین‌فشان
زین فتنه‌ها که دامن آخرزمان گرفت

می خور که هر که آخر کار جهان بدید
از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت

بر برگ گل به خون شقایق نوشته‌اند
«کآن کس که پخته شد، می چون ارغوان گرفت»

حافظ چو آب لطف ز نظم تو می‌چکد
حاسد چگونه نکته تواند بر آن گرفت؟

Your beauty, in alliance with charm, has taken the world;
yes, by alliance the world can be taken.

The candle wanted to betray the secret of those in retreat;
thank God the secret of its heart caught fire in its tongue.

Of this hidden fire that is in my breast,
the sun is one flame that caught in the sky.

The rose wanted to boast of the friend's colour and scent;
through the breeze's jealousy its breath caught in its mouth.

I was moving at ease along the edge, like the compass;
in the end time caught me in the middle, like the point.

Longing for the wine cup burned my harvest on the day
when fire caught in it from the reflection of the cupbearer's cheek.

I will go to the Magians' street shaking my sleeves free
of these troubles that have caught the skirt of the last age.

Drink wine, for whoever saw how the world's affairs end
rose lightly out of grief and caught up a heavy cup.

On the rose petal they have written in the blood of the anemone:
whoever has ripened took up wine red as the Judas tree.

Hafez, since the water of grace drips from your verse,
how can the envious one catch at a fault in it?