Ghazal 87

حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت
آری، به اتفاق، جهان می‌توان گرفت

افشای راز خلوتیان خواست کرد شمع
شکر خدا، که سر دلش در زبان گرفت

زین آتش نهفته که در سینهٔ من است
خورشید، شعله‌ای‌ست که در آسمان گرفت

می‌خواست گل که دم زند از رنگ و بوی دوست
از غیرت صبا، نفسش در دهان گرفت

آسوده بر کنار چو پرگار می‌شدم
دوران، چو نقطه، عاقبتم در میان گرفت

آن روز شوق ساغر می، خرمنم بسوخت
کآتش ز عکس عارض ساقی در آن گرفت

خواهم شدن به کوی مغان آستین‌فشان
زین فتنه‌ها که دامن آخرزمان گرفت

می خور که هر که آخر کار جهان بدید
از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت

بر برگ گل به خون شقایق نوشته‌اند
«کآن کس که پخته شد، می چون ارغوان گرفت»

حافظ چو آب لطف ز نظم تو می‌چکد
حاسد چگونه نکته تواند بر آن گرفت؟

Ta beauté, alliée au charme, a pris le monde ;
oui, par l'alliance on peut prendre le monde.

La bougie voulut divulguer le secret des gens de retraite ;
grâce à Dieu, le secret de son cœur a pris feu sur sa langue.

De ce feu caché qui est dans ma poitrine,
le soleil est une flamme qui a pris dans le ciel.

La rose voulut parler de la couleur et du parfum de l'ami ;
par la jalousie de la brise, son souffle s'est pris dans sa bouche.

J'allais tranquille sur le bord, comme le compas ;
le temps, à la fin, m'a pris au milieu, comme le point.

Le désir de la coupe de vin a brûlé ma moisson, le jour
où le feu y a pris, du reflet de la joue de l'échanson.

J'irai à la rue des mages en secouant mes manches
de ces troubles qui ont pris le pan de la fin des temps.

Bois du vin, car quiconque a vu la fin des affaires du monde
s'est levé léger du chagrin et a pris la lourde coupe.

Sur le pétale de rose on a écrit avec le sang de l'anémone :
celui qui a mûri a pris un vin pareil à l'arbre de Judée.

Hafez, puisque l'eau de la grâce goutte de tes vers,
comment l'envieux pourrait-il y prendre une faute ?