Ghazal 87

حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت
آری، به اتفاق، جهان می‌توان گرفت

افشای راز خلوتیان خواست کرد شمع
شکر خدا، که سر دلش در زبان گرفت

زین آتش نهفته که در سینهٔ من است
خورشید، شعله‌ای‌ست که در آسمان گرفت

می‌خواست گل که دم زند از رنگ و بوی دوست
از غیرت صبا، نفسش در دهان گرفت

آسوده بر کنار چو پرگار می‌شدم
دوران، چو نقطه، عاقبتم در میان گرفت

آن روز شوق ساغر می، خرمنم بسوخت
کآتش ز عکس عارض ساقی در آن گرفت

خواهم شدن به کوی مغان آستین‌فشان
زین فتنه‌ها که دامن آخرزمان گرفت

می خور که هر که آخر کار جهان بدید
از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت

بر برگ گل به خون شقایق نوشته‌اند
«کآن کس که پخته شد، می چون ارغوان گرفت»

حافظ چو آب لطف ز نظم تو می‌چکد
حاسد چگونه نکته تواند بر آن گرفت؟

La tua bellezza, alleata con la grazia, ha preso il mondo;
sì, con l'alleanza si può prendere il mondo.

La candela volle svelare il segreto dei ritirati;
grazie a Dio, il segreto del suo cuore le prese fuoco sulla lingua.

Di questo fuoco nascosto che è nel mio petto,
il sole è una fiamma che ha preso nel cielo.

La rosa volle parlare del colore e del profumo dell'amico;
per la gelosia della brezza, il fiato le si fermò in bocca.

Andavo tranquillo sul bordo, come il compasso;
alla fine il tempo mi prese nel mezzo, come il punto.

Il desiderio della coppa di vino bruciò il mio raccolto il giorno
in cui vi prese fuoco dal riflesso della guancia del coppiere.

Andrò alla via dei magi scuotendo le maniche
da questi tumulti che hanno preso il lembo della fine dei tempi.

Bevi vino, ché chiunque abbia visto la fine delle cose del mondo
si è levato leggero dal dolore e ha preso la coppa pesante.

Sul petalo di rosa hanno scritto con il sangue dell'anemone:
chi è maturato ha preso vino simile all'albero di Giuda.

Hafez, poiché l'acqua della grazia gocciola dai tuoi versi,
come potrà l'invidioso trovarvi un difetto?