Ghasel 88

شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت
«فراق یار، نه آن می‌کند که بتوان گفت»

حدیث هول قیامت که گفت واعظ شهر
کنایتی‌ست که از روزگار هجران گفت

نشان یار سفرکرده از که پرسم باز؟
که هر چه گفت برید صبا، پریشان گفت

فغان که آن مه نامهربان مهرگسل
به ترک صحبت یاران خود چه آسان گفت

من و مقام رضا بعد از این و شکر رقیب
که دل به درد تو خو کرد و ترک درمان گفت

غم کهن به می سال‌خورده دفع کنید
که تخم خوش‌دلی این است؛ پیر دهقان گفت

گره به باد مزن گر چه بر مراد رود
که این سخن به مثل، باد با سلیمان گفت

به مهلتی که سپهرت دهد ز راه مرو
تو را که گفت که این زال ترک دستان گفت؟

مزن ز چون و چرا دم که بندهٔ مقبل
قبول کرد به جان، هر سخن که جانان گفت

که گفت حافظ از اندیشهٔ تو آمد باز؟
من این نگفته‌ام آن کس که گفت بهتان گفت

Ich hörte ein gutes Wort, das der Alte von Kanaan sprach:
Die Trennung vom Freund tut, was sich nicht sagen lässt.

Die Rede vom Schrecken des Jüngsten Tages, die der Stadtprediger hielt,
ist eine Anspielung, die er auf die Tage der Trennung machte.

Wen soll ich wieder nach der Spur des verreisten Freundes fragen?
Alles, was der Bote Morgenwind sagte, sagte er verworren.

Ach, wie leicht hat jener lieblose Mond, der die Liebe zerreißt,
die Gesellschaft seiner Freunde aufgegeben.

Fortan ich und der Stand der Ergebung, und Dank dem Nebenbuhler,
denn mein Herz gewöhnte sich an den Schmerz um dich und entsagte der Heilung.

Vertreibt alten Kummer mit hochbetagtem Wein,
denn das ist der Same des Frohsinns; so sprach der alte Bauer.

Knüpfe keinen Knoten in den Wind, auch wenn er nach Wunsch weht,
denn dieses Wort sprach der Wind als Gleichnis zu Salomo.

Weiche nicht vom Weg wegen der Frist, die der Himmel dir gibt;
wer sagte dir, diese Alte habe von ihren Listen gelassen?

Sprich nicht von Wie und Warum, denn der beglückte Knecht
nahm mit der Seele jedes Wort an, das die Geliebte sprach.

Wer sagte, Hafis sei vom Gedanken an dich abgekommen?
Ich habe das nicht gesagt; wer es sagte, sprach Verleumdung.