Ghazal 89

یا رب سببی ساز که یارم به سلامت
بازآید و برهاندم از بند ملامت

خاک ره آن یار سفرکرده بیارید
تا چشم جهان بین کنمش جای اقامت

فریاد که از شش جهتم راه ببستند
آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت

امروز که در دست توام مرحمتی کن
فردا که شوم خاک چه سود اشک ندامت

ای آن که به تقریر و بیان دم زنی از عشق
ما با تو نداریم سخن، خیر و سلامت

درویش مکن ناله ز شمشیر احبا
کاین طایفه از کشته ستانند غرامت

در خرقه زن آتش که خم ابروی ساقی
بر می‌شکند گوشهٔ محراب امامت

حاشا که من از جور و جفای تو بنالم
بیداد لطیفان همه لطف است و کرامت

کوته نکند بحث سر زلف تو حافظ
پیوسته شد این سلسله تا روز قیامت

Seigneur, fais en sorte que mon aimée revienne saine et sauve
et me délivre des liens du blâme.

Apportez la poussière du chemin de cette aimée partie en voyage,
que je lui donne pour séjour mon œil qui voit le monde.

Au secours ! De six côtés on m'a fermé la route :
ce grain, ce duvet, cette boucle, ce visage, cette joue, cette taille.

Aujourd'hui que je suis entre tes mains, fais-moi miséricorde ;
demain, quand je serai poussière, à quoi bon les larmes du regret ?

Toi qui parles d'amour à force d'exposés et de discours,
nous n'avons rien à te dire ; va en paix.

Derviche, ne te plains pas du sabre des bien-aimés,
car cette tribu exige du tué le prix du sang.

Mets le feu au froc, car la courbe du sourcil de l'échanson
brise le coin de la niche de l'imam.

À Dieu ne plaise que je me plaigne de ta dureté et de ta cruauté ;
l'injustice des êtres délicats n'est que grâce et générosité.

Hafez n'abrégera pas le propos de la pointe de ta boucle ;
cette chaîne s'est prolongée jusqu'au jour de la résurrection.