Ghasel 90

ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت
بنگر که از کجا به کجا می‌فرستمت

حیف است طایری چو تو در خاک‌دان غم
زین جا به آشیان وفا می‌فرستمت

در راه عشق مرحلهٔ قرب و بعد نیست
می‌بینمت عیان و دعا می‌فرستمت

هر صبح و شام قافله‌ای از دعای خیر
در صحبت شمال و صبا می‌فرستمت

تا لشکر غمت نکند ملک دل خراب
جان عزیز خود به نوا می‌فرستمت

ای غایب از نظر که شدی هم‌نشین دل
می‌گویمت دعا و ثنا می‌فرستمت

در روی خود تفرج صنع خدای کن
کآیینهٔ خدای‌نما می‌فرستمت

تا مطربان ز شوق منت آگهی دهند
قول و غزل به ساز و نوا می‌فرستمت

ساقی بیا که هاتف غیبم به مژده گفت
با درد صبر کن که دوا می‌فرستمت

حافظ، سرود مجلس ما ذکر خیر توست
بشتاب هان که اسب و قبا می‌فرستمت

O Wiedehopf des Morgenwinds, nach Saba sende ich dich;
sieh, von wo nach wo ich dich sende.

Schade um einen Vogel wie dich im Staubhaufen des Kummers;
von hier ins Nest der Treue sende ich dich.

Auf dem Weg der Liebe gibt es keine Stufe von Nähe und Ferne;
ich sehe dich deutlich und sende dir ein Gebet.

Jeden Morgen und Abend eine Karawane guter Wünsche
sende ich dir im Geleit von Nordwind und Morgenwind.

Damit das Heer des Kummers um dich das Reich des Herzens nicht verwüstet,
sende ich dir mein eigenes teures Leben als Wegzehrung.

O du, dem Blick entzogen und Gefährtin des Herzens geworden,
ich spreche ein Gebet für dich und sende dir Lob.

Schau in deinem eigenen Gesicht das Werk Gottes,
denn einen Spiegel, der Gott zeigt, sende ich dir.

Damit die Spielleute dir von meiner Sehnsucht künden,
sende ich dir Lied und Ghasel mit Klang und Weise.

Schenke, komm, denn die Stimme aus dem Verborgenen verhieß mir:
Hab Geduld mit dem Schmerz, denn ein Heilmittel sende ich dir.

Hafis, das Lied unserer Runde ist dein gutes Gedenken;
eile, denn Pferd und Gewand sende ich dir.