Gazal 92

میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت
خوش خرامان شو که پیش قد رعنا میرمت

گفته بودی کی بمیری پیش من، تعجیل چیست؟
خوش تقاضا می‌کنی پیش تقاضا میرمت

عاشق و مخمور و مهجورم بت ساقی کجاست؟
گو که بخرامد که پیش سرو بالا میرمت

آن که عمری شد که تا بیمارم از سودای او
گو نگاهی کن که پیش چشم شهلا میرمت

گفته‌ای لعل لبم هم درد بخشد هم دوا
گاه پیش درد و گه پیش مداوا میرمت

خوش خرامان می‌روی چشم بد از روی تو دور
دارم اندر سر خیال آن که در پا میرمت

گرچه جای حافظ اندر خلوت وصل تو نیست
ای همه جای تو خوش، پیش همه جا میرمت

Señor mío, qué bien caminas; de pies a cabeza moriría por ti.
Anda con donaire, que ante tu talle gallardo moriría.

Habías dicho: ¿cuándo morirás ante mí? ¿A qué la prisa?
Lo pides tan bien que ante tu petición moriría.

Estoy enamorado, resacoso y abandonado; ¿dónde está el ídolo, el copero?
Dile que venga paseando, que ante su talle de ciprés moriría.

A aquel por quien hace una vida que estoy enfermo de pasión,
dile: una mirada, que ante tus ojos oscuros moriría.

Has dicho: el rubí de mi labio da a la vez dolor y remedio.
Ya ante el dolor, ya ante el remedio, moriría por ti.

Caminas con donaire; lejos esté el mal de ojo de tu rostro.
Tengo en la cabeza la idea de morir a tus pies.

Aunque Hafez no tiene sitio en la intimidad de tu unión,
oh tú, de quien todo lugar es bueno, ante todo lugar moriría por ti.

Todo tu corazón está empeñado en alguien y no le negarías nada. Esa persona es a la vez la causa de tu dolor y su remedio. Si aún no has tenido acceso a ella, no te desanimes: este amor que no pide nada a cambio tiene valor. Solo cuida de no olvidarte de ti por completo.