Ghazal 92

میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت
خوش خرامان شو که پیش قد رعنا میرمت

گفته بودی کی بمیری پیش من، تعجیل چیست؟
خوش تقاضا می‌کنی پیش تقاضا میرمت

عاشق و مخمور و مهجورم بت ساقی کجاست؟
گو که بخرامد که پیش سرو بالا میرمت

آن که عمری شد که تا بیمارم از سودای او
گو نگاهی کن که پیش چشم شهلا میرمت

گفته‌ای لعل لبم هم درد بخشد هم دوا
گاه پیش درد و گه پیش مداوا میرمت

خوش خرامان می‌روی چشم بد از روی تو دور
دارم اندر سر خیال آن که در پا میرمت

گرچه جای حافظ اندر خلوت وصل تو نیست
ای همه جای تو خوش، پیش همه جا میرمت

Mon seigneur, que tu marches bien ; de la tête aux pieds je mourrais pour toi.
Avance avec grâce, car je mourrais devant ta taille élégante.

Tu avais dit : quand mourras-tu devant moi ? Pourquoi cette hâte ?
Tu le demandes si joliment ; je mourrais devant ta demande.

Je suis amoureux, hébété, délaissé ; où est l'idole, l'échanson ?
Dis-lui d'approcher, car je mourrais devant sa haute taille de cyprès.

Celui pour qui, depuis une vie, je suis malade de passion,
dis-lui : un regard, car je mourrais devant tes yeux sombres.

Tu as dit : le rubis de ma lèvre donne et le mal et le remède.
Tantôt devant le mal, tantôt devant le remède, je mourrais pour toi.

Tu vas d'un pas gracieux ; que le mauvais œil soit loin de ton visage.
J'ai en tête l'idée de mourir à tes pieds.

Bien que Hafez n'ait pas de place dans l'intimité de ton union,
ô toi dont tout lieu est beau, devant tout lieu je mourrais pour toi.