Ghazal 94

زان یار دل‌نوازم، شکری است با شکایت
گر نکته‌دان عشقی، بشنو تو این حکایت

بی‌مزد بود و منت، هر خدمتی که کردم
یا رب مباد کس را، مخدوم بی‌عنایت

رندان تشنه‌لب را، آبی نمی‌دهد کس
گویی ولی‌شناسان، رفتند از این ولایت

در زلف چون کمندش، ای دل مپیچ کآن جا
سرها بریده بینی، بی‌جرم و بی‌جنایت

چشمت به غمزه ما را، خون خورد و می‌پسندی
جانا روا نباشد، خون‌ریز را حمایت

در این شب سیاهم، گم گشت راه مقصود
از گوشه‌ای برون آی، ای کوکب هدایت

از هر طرف که رفتم، جز وحشتم نیفزود
زنهار از این بیابان، وین راه بی‌نهایت

ای آفتاب خوبان، می‌جوشد اندرونم
یک ساعتم بگنجان، در سایهٔ عنایت

این راه را نهایت، صورت کجا توان بست؟
کش صد هزار منزل، بیش است در بدایت

هر چند بردی آبم روی از درت نتابم
جور از حبیب خوش‌تر، کز مدعی رعایت

عشقت رسد به فریاد، ار خود به سان حافظ
قرآن ز بر بخوانی، در چارده روایت

Of that heart-soothing friend I have thanks mixed with complaint;
if you understand the fine points of love, hear this tale.

Every service I did was without wage or thanks;
Lord, let no one have a master without kindness.

No one gives water to the thirsty-lipped rends;
it seems those who know the friends of God have left this land.

Do not twist yourself in her lasso-like tress, O heart, for there
you will see heads cut off without crime or offence.

Your eye drank our blood with a glance, and you approve;
my dear, it is not right to protect one who sheds blood.

In this black night I have lost the road to my goal;
come out from some corner, O star of guidance.

Whichever way I went, nothing increased but my dread;
beware of this desert and this road without end.

O sun of the beautiful, I am seething within;
take me for one hour into the shade of your care.

How can one picture an end to this road,
which has more than a hundred thousand stages at its beginning?

Though you have taken my honour, I will not turn my face from your door;
cruelty from the beloved is better than regard from the pretender.

Love will come to your aid, even if, like Hafez,
you recite the Quran by heart in fourteen readings.