Ghasel 97

تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج
سزد اگر همهٔ دلبران دهندت باج

دو چشم شوخ تو برهم زده خطا و حبش
به چین زلف تو ماچین و هند داده خراج

بیاض روی تو روشن چو عارض رخ روز
سواد زلف سیاه تو هست ظلمت داج

دهان شهد تو داده رواج آب خضر
لب چو قند تو برد از نبات مصر رواج

از این مرض به حقیقت شفا نخواهم یافت
که از تو درد دل ای جان! نمی‌رسد به علاج

چرا همی شکنی جان من ز سنگ‌دلی؟
دل ضعیف که باشد، به نازکی چو زجاج

لب تو خضر و دهان تو آب حیوان است
قد تو سرو و میان‌موی و بر، به هیئت عاج

فتاد در دل حافظ هوای چون تو شهی
کمینه ذرهٔ خاک در تو بودی کاج

Du bist es, der auf dem Haupt der Schönen eines Landes wie eine Krone sitzt;
es ziemt sich, dass alle Herzensdiebe dir Tribut zahlen.

Deine zwei kecken Augen haben Chata und Abessinien durcheinandergebracht;
der Krümmung deiner Locke zahlten Matschin und Indien Steuer.

Das Weiß deines Gesichts ist hell wie die Wange des Tages;
das Schwarz deiner dunklen Locke ist tiefste Finsternis.

Dein Honigmund hat Chidrs Wasser in Umlauf gebracht;
deine zuckergleiche Lippe nahm dem Kandis Ägyptens den Markt.

Von dieser Krankheit werde ich wahrlich nicht genesen,
denn der Herzensschmerz von dir, meine Seele, gelangt zu keiner Heilung.

Warum zerbrichst du meine Seele aus Hartherzigkeit,
das schwache Herz, das zart ist wie Glas?

Deine Lippe ist Chidr und dein Mund das Wasser des Lebens;
dein Wuchs eine Zypresse, die Taille ein Haar, die Brust wie Elfenbein.

Ins Herz des Hafis fiel das Verlangen nach einem König wie dir;
wäre er doch das geringste Staubkorn an deiner Tür.