Ghazal 97

تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج
سزد اگر همهٔ دلبران دهندت باج

دو چشم شوخ تو برهم زده خطا و حبش
به چین زلف تو ماچین و هند داده خراج

بیاض روی تو روشن چو عارض رخ روز
سواد زلف سیاه تو هست ظلمت داج

دهان شهد تو داده رواج آب خضر
لب چو قند تو برد از نبات مصر رواج

از این مرض به حقیقت شفا نخواهم یافت
که از تو درد دل ای جان! نمی‌رسد به علاج

چرا همی شکنی جان من ز سنگ‌دلی؟
دل ضعیف که باشد، به نازکی چو زجاج

لب تو خضر و دهان تو آب حیوان است
قد تو سرو و میان‌موی و بر، به هیئت عاج

فتاد در دل حافظ هوای چون تو شهی
کمینه ذرهٔ خاک در تو بودی کاج

Sei tu che stai sul capo delle belle di un paese come una corona;
è giusto che tutte le rubacuori ti paghino tributo.

I tuoi due occhi sfrontati hanno sconvolto il Catai e l'Abissinia;
al ricciolo della tua chioma, Machin e l'India hanno pagato l'imposta.

Il bianco del tuo volto è chiaro come la guancia del giorno;
il nero della tua chioma scura è la tenebra più fitta.

La tua bocca di miele ha dato corso all'acqua di Khizr;
il tuo labbro simile a zucchero ha tolto il mercato al candito d'Egitto.

Da questa malattia, in verità, non troverò guarigione,
ché il dolore di cuore che viene da te, anima mia, non giunge a rimedio.

Perché spezzi la mia anima con la durezza del cuore,
questo cuore debole, delicato come il vetro?

Il tuo labbro è Khizr e la tua bocca l'acqua della vita;
la tua statura è un cipresso, la vita un capello, il petto come avorio.

Nel cuore di Hafez è caduto il desiderio di un re come te;
fosse almeno il più piccolo granello di polvere della tua porta!