Ghasel 99

دل من در هوای روی فرخ
بود آشفته همچون موی فرخ

به جز هندوی زلفش هیچ کس نیست
که برخوردار شد از روی فرخ

سیاهی نیکبخت است آن که دائم
بود هم‌راز و هم‌زانوی فرخ

شود چون بید لرزان سرو آزاد
اگر بیند قد دلجوی فرخ

بده ساقی شراب ارغوانی
به یاد نرگس جادوی فرخ

دو تا شد قامتم همچون کمانی
ز غم پیوسته چون ابروی فرخ

نسیم مشک تاتاری خجل کرد
شمیم زلف عنبربوی فرخ

اگر میل دل هر کس به جایی‌ست
بود میل دل من سوی فرخ

غلام همت آنم که باشد
چو حافظ بنده و هندوی فرخ

Mein Herz ist in der Sehnsucht nach dem Gesicht von Farroch
so zerzaust wie das Haar von Farroch.

Außer dem dunklen Sklaven seiner Locke gibt es niemanden,
der das Gesicht von Farroch genossen hat.

Ein glücklicher Schwarzer ist, wer immer
Vertrauter und Kniegefährte von Farroch ist.

Die freie Zypresse würde zittern wie die Weide,
sähe sie den gewinnenden Wuchs von Farroch.

Schenke, gib purpurfarbenen Wein
zum Gedenken an das Zaubernarzissenauge von Farroch.

Mein Wuchs wurde doppelt gebeugt wie ein Bogen
vor Kummer, durchgehend wie die Braue von Farroch.

Den Hauch des tatarischen Moschus beschämte
der Duft der ambraduftenden Locke von Farroch.

Neigt sich das Herz eines jeden irgendwohin,
so neigt sich mein Herz zu Farroch.

Ich bin der Knecht des Hochsinns dessen, der
wie Hafis Diener und dunkler Sklave von Farroch ist.