Ghazal 9

رونق عهد شباب است دگر بستان را
می‌رسد مژدهٔ گل بلبل خوش‌الحان را

ای صبا گر به جوانان چمن باز رسی
خدمت ما برسان سرو و گل و ریحان را

گر چنین جلوه کند مغبچهٔ باده‌فروش
خاک‌روب در میخانه کنم مژگان را

ای که بر مه کشی از عنبر سارا چوگان
مضطرب‌حال مگردان، من سرگردان را

ترسم این قوم که بر دردکشان می‌خندند
در سر کار خرابات کنند ایمان را

یار مردان خدا باش که در کشتی نوح
هست خاکی که به آبی نخرد طوفان را

برو از خانهٔ گردون به در و نان مطلب
کآن سیه‌کاسه در آخر بکشد مهمان را

هر که را خوابگه آخر مشتی خاک است
گو چه حاجت که به افلاک کشی ایوان را

ماه کنعانی من! مسند مصر آن تو شد
وقت آن است که بدرود کنی زندان را

حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی
دام تزویر مکن چون دگران قرآن را

The garden has again the bloom of the days of youth;
news of the rose reaches the sweet-voiced nightingale.

Morning breeze, if you come again to the young ones of the meadow,
carry our respects to cypress, rose and basil.

If the wine seller's young Magian shines like this,
I will make my eyelashes the sweeper of the tavern door.

You who draw a polo stick of pure ambergris across the moon,
do not make me, who am already dizzy, more distressed.

I fear these people who laugh at the drinkers of dregs
will in the end lose their faith over the business of the tavern.

Be a friend of the men of God, for in Noah's ark
there is a dust that would not buy the flood for a drop of water.

Go out of the house of the turning sky and ask no bread of it,
for that black-bowled miser kills its guest in the end.

For one whose last bed is a handful of dust,
say: what need to raise a palace to the skies?

My moon of Canaan, the throne of Egypt is yours;
it is time to bid the prison farewell.

Hafez, drink wine, live as a rend and be glad, but
do not, like others, make the Quran a snare of deceit.