Ghazal 9

رونق عهد شباب است دگر بستان را
می‌رسد مژدهٔ گل بلبل خوش‌الحان را

ای صبا گر به جوانان چمن باز رسی
خدمت ما برسان سرو و گل و ریحان را

گر چنین جلوه کند مغبچهٔ باده‌فروش
خاک‌روب در میخانه کنم مژگان را

ای که بر مه کشی از عنبر سارا چوگان
مضطرب‌حال مگردان، من سرگردان را

ترسم این قوم که بر دردکشان می‌خندند
در سر کار خرابات کنند ایمان را

یار مردان خدا باش که در کشتی نوح
هست خاکی که به آبی نخرد طوفان را

برو از خانهٔ گردون به در و نان مطلب
کآن سیه‌کاسه در آخر بکشد مهمان را

هر که را خوابگه آخر مشتی خاک است
گو چه حاجت که به افلاک کشی ایوان را

ماه کنعانی من! مسند مصر آن تو شد
وقت آن است که بدرود کنی زندان را

حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی
دام تزویر مکن چون دگران قرآن را

Le jardin retrouve l'éclat du temps de la jeunesse ;
la nouvelle de la rose parvient au rossignol à la douce voix.

Brise du matin, si tu reviens vers les jeunes gens de la prairie,
porte nos hommages au cyprès, à la rose et au basilic.

Si le jeune mage du marchand de vin se montre ainsi,
je ferai de mes cils le balai de la porte de la taverne.

Toi qui traces sur la lune un maillet d'ambre pur,
ne trouble pas davantage l'égaré que je suis.

Je crains que ces gens qui rient des buveurs de lie
ne perdent à la fin leur foi dans l'affaire de la taverne.

Sois l'ami des hommes de Dieu, car dans l'arche de Noé
il est une poussière qui n'achèterait pas le déluge pour une goutte d'eau.

Sors de la maison du ciel tournant et n'y demande pas de pain,
car cet avare au bol noir finit par tuer son hôte.

À celui dont la dernière couche est une poignée de terre,
dis : qu'as-tu besoin d'élever un palais jusqu'aux cieux ?

Ma lune de Canaan, le trône d'Égypte est à toi ;
il est temps de dire adieu à la prison.

Hafez, bois du vin, vis en libertin et sois heureux, mais
ne fais pas du Coran, comme d'autres, un piège d'hypocrisie.