Ghasel 11: Schenke, erleuchte unseren Becher mit dem Licht des Weins

ساقی به نور باده برافروز جام ما
مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما

ما در پیاله عکس رخ یار دیده‌ایم
ای بی‌خبر ز لذت شرب مدام ما

هرگز نمیرد آن که دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جریدهٔ عالم دوام ما

چندان بود کرشمه و ناز سهی‌قدان
کآید به جلوه سرو صنوبرخرام ما

ای باد اگر به گلشن احباب بگذری
زنهار، عرضه ده بر جانان پیام ما

گو نام ما ز یاد به عمدا چه می‌بری؟
خود آید آن که یاد نیاری ز نام ما

مستی به چشم شاهد دلبند ما خوش است
زآن رو سپرده‌اند به مستی زمام ما

ترسم که صرفه‌ای نبرد روز بازخواست
نان حلال شیخ ز آب حرام ما

حافظ ز دیده دانهٔ اشکی همی‌فشان
باشد که مرغ وصل کند قصد دام ما

دریای اخضر فلک و کشتی هلال
هستند غرق نعمت حاجی‌قوام ما

Schenke, erleuchte unseren Becher mit dem Licht des Weins;
Spielmann, sing, dass der Lauf der Welt nach unserem Wunsch geht.

Im Becher haben wir den Widerschein vom Gesicht des Freundes gesehen,
o du, der nichts von der Lust unseres steten Trinkens weiß.

Nie stirbt, wessen Herz durch die Liebe lebendig wurde;
unsere Dauer ist im Buch der Welt verzeichnet.

Das Kokettieren und Zieren der Hochgewachsenen währt nur,
bis unsere Zypresse mit dem Gang der Pinie erscheint.

O Wind, wenn du durch den Rosengarten der Freunde ziehst,
gib acht, der Geliebten unsere Botschaft zu bringen.

Sag: Warum tilgst du unseren Namen mit Absicht aus dem Gedächtnis?
Von selbst kommt die Zeit, da du unseres Namens nicht mehr gedenkst.

Trunkenheit gefällt den Augen unserer herzfesselnden Schönen;
darum hat man unsere Zügel der Trunkenheit übergeben.

Ich fürchte, am Tag der Abrechnung hat es keinen Vorteil,
das erlaubte Brot des Scheichs vor unserem verbotenen Wasser.

Hafis, streue weiter ein Tränenkorn aus deinem Auge;
vielleicht sucht der Vogel der Vereinigung unsere Schlinge.

Das grüne Meer des Himmels und das Schiff der Mondsichel
sind versunken in der Güte unseres Hadschi Qavam.