Ghasel 239: Die frohe Kunde kam, dass der Frühling da ist und das Grün gesprossen

رسید مژده که آمد بهار و سبزه دمید
وظیفه گر برسد، مصرفش گل است و نبید

صفیر مرغ برآمد، بط شراب کجاست؟
فغان فتاد به بلبل، نقاب گل که کشید؟

ز میوه‌های بهشتی چه ذوق دریابد
هر آن که سیب زنخدان شاهدی نگزید

مکن ز غصه شکایت که در طریق طلب
به راحتی نرسید آن که زحمتی نکشید

ز روی ساقی مه‌وش گلی بچین امروز
که گرد عارض بستان خط بنفشه دمید

چنان کرشمهٔ ساقی دلم ز دست ببرد
که با کسی دگرم نیست برگ گفت و شنید

من این مرقع رنگین چو گل، بخواهم سوخت
که پیر باده‌فروشش به جرعه‌ای نخرید

بهار می‌گذرد دادگسترا دریاب
که رفت موسم و حافظ هنوز می نچشید

Die frohe Kunde kam, dass der Frühling da ist und das Grün gesprossen;
trifft das Gehalt ein, so geht es für Rosen und Wein drauf.

Das Pfeifen der Vögel erhob sich; wo ist der Weinkrug?
Die Nachtigall brach in Klage aus; wer zog der Rose den Schleier ab?

Welchen Genuss findet der an den Früchten des Paradieses,
der nie in den Apfel des Kinns einer Schönen gebissen hat?

Klage nicht über Kummer, denn auf dem Pfad des Suchens
gelangte keiner zur Ruhe, der nicht Mühsal ertrug.

Pflück heute eine Rose vom Gesicht des mondgleichen Schenken,
denn um die Wange des Gartens ist der Flaum der Veilchen gesprossen.

Der Blick des Schenken hat mir das Herz so entrissen,
dass ich für ein Gespräch mit anderen keinen Sinn mehr habe.

Ich werde diese Flickenkutte verbrennen, bunt wie die Rose,
denn der alte Weinhändler kaufte sie nicht um einen Schluck.

Der Frühling vergeht; o Spender der Gerechtigkeit, nimm dich unser an,
denn die Zeit ging dahin, und Hafis hat noch keinen Wein gekostet.