Ghasel 252: Wenn das Leben reicht, gelange ich noch einmal in die Schenke

گر بود عمر، به میخانه رسم بار دگر
بجز از خدمت رندان نکنم کار دگر

خرم آن روز که با دیدهٔ گریان بروم
تا زنم آب در میکده یک بار دگر

معرفت نیست در این قوم خدا را سببی
تا برم گوهر خود را به خریدار دگر

یار اگر رفت و حق صحبت دیرین نشناخت
حاش لله که روم من ز پی یار دگر

گر مساعد شودم دایرهٔ چرخ کبود
هم به دست آورمش باز به پرگار دگر

عافیت می‌طلبد خاطرم ار بگذارند
غمزهٔ شوخش و آن طرهٔ طرار دگر

راز سربستهٔ ما بین که به دستان گفتند
هر زمان با دف و نی بر سر بازار دگر

هر دم از درد بنالم که فلک هر ساعت
کندم قصد دل ریش به آزار دگر

بازگویم نه در این واقعه حافظ تنهاست
غرقه گشتند در این بادیه بسیار دگر

Wenn das Leben reicht, gelange ich noch einmal in die Schenke
und tue nichts anderes mehr, als den Rends zu dienen.

Glücklich der Tag, an dem ich mit weinendem Auge gehe,
um noch einmal an der Tür der Schenke Wasser zu sprengen.

Bei diesen Leuten gibt es keine Einsicht; um Gottes willen, ein Mittel,
dass ich mein Juwel zu einem anderen Käufer trage.

Wenn der Freund ging und das Recht alter Gemeinschaft nicht anerkannte,
Gott bewahre, dass ich einem anderen Freund nachgehe.

Wenn der Kreis der blauen Sphäre mir günstig wird,
bringe ich ihn mit einem anderen Zirkelschlag wieder in meine Hand.

Mein Sinn verlangt nach Ruhe, wenn man sie ihm ließe:
sein kecker Blick und dann wieder jene diebische Locke.

Sieh unser versiegeltes Geheimnis, wie man es als Märchen erzählt hat,
jeden Augenblick mit Tamburin und Flöte auf einem anderen Marktplatz.

Jeden Augenblick stöhne ich vor Schmerz, denn jede Stunde
geht der Himmel mit einer neuen Qual auf mein wundes Herz los.

Ich sage es noch einmal: Hafis ist in dieser Lage nicht allein;
viele andere sind in dieser Wüste ertrunken.