Ghazal 259: C'est moi qui ai ouvert les yeux sur la vue de l'ami

منم که دیده به دیدار دوست کردم باز
چه شکر گویمت ای کارساز بنده نواز؟

نیازمند بلا گو رخ از غبار مشوی
که کیمیای مراد است، خاک کوی نیاز

ز مشکلات طریقت عنان متاب ای دل!
که مرد راه نیندیشد از نشیب و فراز

طهارت ار نه به خون جگر کند عاشق
به قول مفتی عشقش درست نیست نماز

در این مقام مجازی به جز پیاله مگیر
در این سراچهٔ بازیچه، غیر عشق مباز

به نیم‌بوسه دعایی بخر ز اهل دلی
که کید دشمنت از جان و جسم دارد باز

فکند زمزمهٔ عشق در حجاز و عراق
نوای بانگ غزل‌های حافظ از شیراز

C'est moi qui ai ouvert les yeux sur la vue de l'ami ;
quelles grâces te rendre, ô Toi qui arranges tout et chéris ton serviteur ?

Dis à celui qui a besoin de l'épreuve de ne pas laver la poussière de son visage,
car la poussière de la rue du besoin est l'alchimie du désir.

Ne détourne pas la bride des difficultés de la Voie, ô cœur,
car l'homme de la route ne se soucie ni des descentes ni des montées.

Si l'amant ne fait pas son ablution avec le sang du foie,
selon le mufti de l'amour sa prière n'est pas valide.

Dans cette station d'apparences, ne prends que la coupe ;
dans cette petite maison de jouets, ne joue qu'à l'amour.

Pour un demi-baiser, achète à un homme de cœur une prière
qui écartera de ton âme et de ton corps la ruse de ton ennemi.

Elle a jeté le murmure de l'amour au Hedjaz et en Irak,
la mélodie du chant des ghazals de Hafez, venue de Chiraz.