Ghazal 271: I have such complaints about his black tress: do not ask.

دارم از زلف سیاهش گله چندان که مپرس
که چنان ز او شده‌ام بی سر و سامان که مپرس

کس به امید وفا ترک دل و دین مکناد
که چنانم من از این کرده پشیمان که مپرس

به یکی جرعه که آزار کسش در پی نیست
زحمتی می‌کشم از مردم نادان که مپرس

زاهد از ما به سلامت بگذر ک‌این می لعل
دل و دین می‌برد از دست بدان سان که مپرس

گفت‌وگوهاست در این راه که جان بگدازد
هر کسی عربده‌ای این که مبین آن که مپرس

پارسایی و سلامت هوسم بود، ولی
شیوه‌ای می‌کند آن نرگس فتان که مپرس

گفتم از گوی فلک صورت حالی پرسم
گفت آن می‌کشم اندر خم چوگان که مپرس

گفتمش زلف به خون که شکستی؟ گفتا
حافظ این قصه دراز است به قرآن که مپرس

I have such complaints about his black tress: do not ask.
Because of it I have been left so without order or home: do not ask.

Let no one give up heart and faith in the hope of faithfulness,
for I am so sorry to have done it: do not ask.

For a single draught that brings no harm to anyone after it,
I suffer such trouble from ignorant people: do not ask.

Ascetic, pass us by in safety, for this ruby wine
carries off heart and faith in such a way: do not ask.

There are arguments on this road that melt the soul;
everyone has a quarrel: "Do not look at this", "Do not ask about that."

My wish was for piety and a safe life, but
that beguiling narcissus has such a way with it: do not ask.

I said I would ask the ball of the sky how matters stand;
it said: "What I endure in the curve of the polo stick: do not ask."

I said to him: "Whose blood did you curl your tress in?" He said:
"Hafez, that is a long story; by the Quran, do not ask."