Ghazal 314: Hier soir, la langueur de ton œil m'a emporté

دوش بیماری چشم تو ببرد از دستم
لیکن از لطف لبت صورت جان می‌بستم

عشق من با خط مشکین تو امروزی نیست
دیرگاه است کز این جام هلالی مستم

از ثبات خودم این نکته خوش آمد که به جور
در سر کوی تو از پای طلب ننشستم

عافیت چشم مدار از من میخانه‌نشین
که دم از خدمت رندان زده‌ام تا هستم

در ره عشق از آن سوی فنا صد خطر است
تا نگویی که چو عمرم به سر آمد رستم

بعد از اینم چه غم از تیر کج انداز حسود
چون به محبوب کمان ابروی خود پیوستم

بوسه بر درج عقیق تو حلال است مرا
که به افسوس و جفا مهر وفا نشکستم

صنمی لشکریم غارت دل کرد و برفت
آه اگر عاطفت شاه نگیرد دستم

رتبت دانش حافظ به فلک بر شده بود
کرد غم‌خواری شمشاد بلندت پستم

Hier soir, la langueur de ton œil m'a emporté,
mais par la grâce de ta lèvre je reformais l'image de la vie.

Mon amour pour ton duvet de musc ne date pas d'aujourd'hui ;
voilà longtemps que je suis ivre de cette coupe en croissant.

De ma propre constance, ceci m'a plu : malgré l'injustice,
au bout de ta rue je n'ai jamais cessé de chercher.

N'attends pas la tranquillité de moi qui siège à la taverne,
car je me réclame du service des libertins depuis que j'existe.

Sur le chemin de l'amour, au-delà de l'anéantissement, il y a cent dangers ;
ne dis donc pas : « Quand ma vie sera finie, je serai sauvé. »

Après cela, que m'importe la flèche tirée de travers de l'envieux,
puisque j'ai rejoint mon aimé au sourcil en arc ?

Un baiser sur l'écrin de ta cornaline m'est licite,
car je n'ai pas brisé le sceau de la fidélité par la raillerie ni la cruauté.

Une idole soldat a pillé mon cœur et s'en est allée ;
hélas, si la bienveillance du roi ne me prend pas par la main !

Le rang du savoir de Hafez s'était élevé jusqu'au ciel ;
le souci de ton haut buis m'a abaissé.