Ghazal 316: Ne livre pas ta chevelure au vent, sinon tu me livres au vent

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم
ناز بنیاد مکن تا نکنی بنیادم

می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر
سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم

زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم
طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم
غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم

رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم
قد برافراز که از سرو کنی آزادم

شمع هر جمع مشو ور نه بسوزی ما را
یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم

شهرهٔ شهر مشو تا ننهم سر در کوه
شور شیرین منما تا نکنی فرهادم

رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس
تا به خاک در آصف نرسد فریادم

حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی
من از آن روز که در بند توام آزادم

Ne livre pas ta chevelure au vent, sinon tu me livres au vent ;
ne fonde pas tout sur la coquetterie, sinon tu arraches mes fondations.

Ne bois pas le vin avec tout le monde, sinon je boirai le sang de mon foie ;
ne te dérobe pas, sinon mon cri s'élèvera jusqu'au ciel.

Ne fais pas de ta chevelure des anneaux, sinon tu me mets aux fers ;
ne tords pas ta boucle, sinon tu me livres au vent.

Ne sois pas l'ami des étrangers, sinon tu m'ôtes à moi-même ;
ne te soucie pas des autres, sinon tu me rends malheureux.

Fais briller ton visage, et tu me délivreras du pétale de rose ;
redresse ta taille, et tu me rendras libre du cyprès.

Ne sois pas la bougie de chaque assemblée, sinon tu nous brûleras ;
ne te souviens pas de chaque peuple, sinon tu sortiras de ma mémoire.

Ne sois pas la rumeur de la ville, sinon je prendrai la montagne ;
ne montre pas l'ardeur de Chirine, sinon tu feras de moi Farhad.

Aie pitié du pauvre que je suis et viens à mon secours,
afin que mon cri n'atteigne pas la poussière de la porte du vizir.

À Dieu ne plaise que Hafez détourne le visage de ta tyrannie ;
du jour où je suis dans tes liens, je suis libre.