Ghasel 324: Obwohl von seiner Locke ein Knoten in meine Sache fiel

گرچه افتاد ز زلفش گرهی در کارم
همچنان چشم گشاد از کرمش می‌دارم

به طرب حمل مکن سرخی رویم که چو جام
خون دل عکس برون می‌دهد از رخسارم

پردهٔ مطربم از دست برون خواهد برد
آه اگر زان که در این پرده نباشد بارم

پاسبان حرم دل شده‌ام شب همه شب
تا در این پرده جز اندیشه او نگذارم

منم آن شاعر ساحر که به افسون سخن
از نی کلک، همه قند و شکر می‌بارم

دیدهٔ بخت به افسانهٔ او شد در خواب
کو نسیمی ز عنایت که کند بیدارم؟

چون تو را در گذر ای یار نمی‌یارم دید
با که گویم که بگوید سخنی با یارم؟

دوش می‌گفت که حافظ همه روی است و ریا
بجز از خاک درش با که بود بازارم؟

Obwohl von seiner Locke ein Knoten in meine Sache fiel,
erwarte ich noch immer Lösung von seiner Großmut.

Schreib die Röte meines Gesichts nicht der Freude zu, denn wie beim Becher
scheint das Blut meines Herzens durch meine Wange.

Die Weise des Spielmanns wird mich außer mich bringen;
weh, wenn ich hinter diesem Vorhang keinen Zutritt habe!

Die ganze Nacht bin ich Wächter am Heiligtum des Herzens gewesen,
damit ich hinter diesen Vorhang nichts als den Gedanken an ihn lasse.

Ich bin jener zaubernde Dichter, der durch den Zauber der Rede
aus dem Rohr der Feder lauter Kandis und Zucker regnen lässt.

Das Auge meines Glücks schlief bei seiner Erzählung ein;
wo ist ein Hauch der Gnade, der mich weckt?

Da ich dich, o Freund, auf dem Weg nicht zu sehen vermag,
wem soll ich sagen, er möge meinem Freund ein Wort sagen?

Gestern Nacht sagte er: «Hafis ist ganz Schein und Heuchelei.»
Mit wem habe ich zu schaffen außer mit dem Staub seiner Tür?