Ghasel 326: Im verborgenen Haus der Freude habe ich einen lieblichen Abgott

در نهانخانهٔ عشرت صنمی خوش دارم
کز سر زلف و رخش، نعل در آتش دارم

عاشق و رندم و می‌خواره به آواز بلند
وین همه منصب از آن حور  پری‌وش دارم

گر تو زین دست، مرا بی سر و سامان داری
من به آه سحرت زلف، مشوش دارم

گر چنین چهره گشاید خط زنگاری دوست
من رخ زرد، به خونابه منقش دارم

گر به کاشانهٔ رندان قدمی خواهی زد
نقل شعر شکرین و می بی‌غش دارم

ناوک غمزه بیار و رسن زلف که من
جنگ‌ها با دل مجروح بلاکش دارم

حافظا چون غم و شادی جهان در گذر است
بهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم

Im verborgenen Haus der Freude habe ich einen lieblichen Abgott,
um dessen Locke und Wange ich ruhelos bin wie das Hufeisen im Feuer.

Ich bin Liebender, Rend und Weintrinker, und ich sage es laut;
und all diese Ämter habe ich von jener feengleichen Huri.

Wenn du mich weiter auf diese Art ohne Halt und Ordnung lässt,
bringe ich mit meinem Seufzer in der Frühe deine Locke in Unordnung.

Wenn der dunkle Flaum des Freundes sich so zeigt,
halte ich mein gelbes Gesicht mit blutigen Tränen bemalt.

Wenn du einen Schritt in die Behausung der Rends tun willst,
so habe ich Naschwerk aus zuckersüßen Versen und unvermischten Wein.

Bring den Pfeil des Blicks und das Seil der Locke, denn ich
habe Kämpfe mit meinem verwundeten, leidgeprüften Herzen.

O Hafis, da Kummer und Freude der Welt vorübergehen,
ist es besser, dass ich meinen Sinn froh halte.