Ghazal 357: In the tavern of the Magians I see the light of God

در خرابات مغان نور خدا می‌بینم
این عجب بین که چه نوری ز کجا می‌بینم

جلوه بر من مفروش ای ملک‌الحاج که تو
خانه می‌بینی و من خانه‌ خدا می‌بینم

خواهم از زلف بتان نافه‌گشایی کردن
فکر دور است همانا که خطا می‌بینم

سوز دل، اشک روان، آه سحر، نالهٔ شب
این همه از نظر لطف شما می‌بینم

هر دم از روی تو نقشی زندم راه خیال
با که گویم که در این پرده چه‌ها می‌بینم

کس ندیده‌ست ز مشک ختن و نافهٔ چین
آنچه من هر سحر از باد صبا می‌بینم

دوستان عیب نظربازی حافظ مکنید
که من او را ز محبان شما می‌بینم

In the tavern of the Magians I see the light of God;
see this wonder: what a light it is, and from what a place I see it!

Do not parade yourself before me, O leader of the pilgrims, for you
see the house, and I see the Lord of the house.

I want to open the musk-pods of the idols' tresses;
it is a far-fetched thought, and surely what I see is a mistake.

The burning of the heart, the flowing tears, the sigh at dawn, the lament at night:
all this I see as coming from the glance of your kindness.

At every moment the highwayman of fancy draws a picture of your face;
to whom shall I tell what things I see behind this veil?

No one has ever seen from the musk of Khotan or the musk-pod of China
what I see every dawn from the east wind.

Friends, do not blame Hafez for the play of glances,
for I see him as one of those who love you.