Ghasel 374: Komm, lass uns Rosen streuen und Wein in den Becher gießen

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد
من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم

شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ریزیم
نسیم عطرگردان را، شکر در مجمر اندازیم

چو در دست است رودی خوش، بزن مطرب سرودی خوش
که دست‌افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم

صبا! خاک وجود ما، بدان عالی‌جناب انداز
بود کآن شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم

یکی از عقل می‌لافد، یکی طامات می‌بافد
بیا کاین داوری‌ها را به پیش داور اندازیم

بهشت عدن اگر خواهی، بیا با ما به میخانه
که از پای خمت روزی، به حوض کوثر اندازیم

سخن‌دانی و خوش‌خوانی نمی‌ورزند در شیراز
بیا حافظ که تا خود را، به ملکی دیگر اندازیم

Komm, lass uns Rosen streuen und Wein in den Becher gießen;
lass uns das Dach des Himmels spalten und einen neuen Entwurf legen.

Wenn der Kummer ein Heer aufbietet, das Blut der Liebenden zu vergießen,
stürmen der Schenke und ich gemeinsam an und reißen sein Fundament ein.

In den Becher mit purpurnem Wein lasst uns Rosenwasser gießen;
in das Räucherfass des duftverbreitenden Hauchs lasst uns Zucker werfen.

Da eine schöne Laute zur Hand ist, Spielmann, spiel eine schöne Weise,
damit wir händeklatschend Ghaselen singen und fußstampfend den Kopf hingeben.

Ostwind, trag den Staub unseres Daseins an jenen hohen Hof;
mag sein, dass wir einen Blick auf den Anblick jenes Königs der Schönen werfen.

Der eine prahlt mit dem Verstand, der andere spinnt leeres Gerede;
komm, lass uns diese Streitfälle vor den Richter bringen.

Wenn du den Garten Eden willst, komm mit uns in die Schenke,
damit wir dich eines Tages vom Fuß des Weinkrugs in den Teich des Paradieses werfen.

Redekunst und schöner Gesang werden in Schiras nicht gepflegt;
komm, Hafis, damit wir uns in ein anderes Reich begeben.