Ghazal 387: Le roi de ceux à la taille de buis, le souverain des bouches douces

شاه شمشادقدان، خسرو شیرین‌دهنان
که به مژگان شکند قلب همه صف‌شکنان

مست بگذشت و نظر بر من درویش انداخت
گفت: ای چشم و چراغ همه شیرین‌سخنان

تا کی از سیم و زرت کیسه تهی خواهد بود؟
بندهٔ من شو و برخور ز همه سیم‌تنان

کمتر از ذره نه‌ای، پست مشو، مهر بورز
تا به خلوتگه خورشید رسی چرخ‌زنان

بر جهان تکیه مکن ور قدحی می‌ داری
شادی زهره‌جبینان خور و نازک‌بدنان

پیر پیمانه‌کش من که روانش خوش باد
گفت: پرهیز کن از صحبت پیمان‌شکنان

دامن دوست به دست آر و ز دشمن بگسل
مرد یزدان شو و فارغ گذر از اهرمنان

با صبا در چمن لاله سحر می‌گفتم
که شهیدان که‌اند این همه خونین‌کفنان

گفت: حافظ! من و تو محرم این راز نه‌ایم
از می لعل حکایت کن و شیرین‌دهنان

Le roi de ceux à la taille de buis, le souverain des bouches douces,
qui de ses cils brise le centre de tous les briseurs de rangs,

Passa ivre et jeta un regard sur moi, le derviche,
et dit : « Ô œil et lampe de tous ceux à la douce parole,

Jusqu'à quand ta bourse sera-t-elle vide d'argent et d'or ?
Sois mon serviteur, et jouis de tous les corps d'argent.

Tu n'es pas moins qu'un atome : ne t'abaisse pas, cultive l'amour,
afin d'atteindre en tournoyant la retraite du soleil.

Ne t'appuie pas sur le monde ; et si tu as une coupe de vin,
bois à la joie des fronts de Vénus et des corps délicats. »

Mon vieux maître qui vide la coupe, que son âme soit heureuse,
a dit : « Garde-toi de la compagnie de ceux qui rompent leurs pactes. »

Saisis le pan de la robe de l'ami et romps avec l'ennemi ;
sois un homme de Dieu, et passe sans souci loin des démons.

À l'aube, dans la prairie de tulipes, je disais au vent d'est :
« De qui sont les martyrs, tous ces linceuls ensanglantés ? »

Il dit : « Hafez, toi et moi ne sommes pas confidents de ce secret ;
parle du vin vermeil et des bouches douces. »